20260523 Cruise In het restaurant

Gisteren zag ik in het buffetrestaurant een wat ouder koppel aanschuiven. Zij liep voorop en wees hier en daar gedecideerd aan wat zij op tafel wilde hebben, waarna hij twee borden vulde met het aangewezen lekkers. Zij keek rond, op zoek naar een vrije tafel. Zij schreed door het restaurant. Dat herhaal ik even. Zij schreed. Haar schouders gingen niet op en neer zoals dat van u en mij het geval is. Alleen haar voeten bewogen, zoals een fazant die door het veld holt, maar dan veel trager. Hij volgde sjokkend in haar zog, er goed op lettend dat de zorgvuldig gecomponeerde bordjes in horizontale stand bleven. Het was nogal druk en de tafels aan de ramen waren allemaal ingenomen, waarop zij haar man beschuldigend aankeek. Die was, zo vermoed ik, wat te lang bezig geweest toen hij zich moest omkleden voor het diner. Het kan bijna niet anders dan dat hij een broek had gekozen die niet paste bij zijn overhemd. Of misschien had hij zich niet helemaal netjes geschoren en moest hij op haar bevel het hele ritueel herhalen.

Pas nadat zij hem smakelijk eten had toegewenst nam hij zijn bestek op. Toen hij even opkeek, kruisten onze blikken elkaar. Hij trok kort zijn wenkbrauwen op en in zijn ogen zag ik de moedeloosheid van een vijftigjarig huwelijk. Ik voelde dat het mijn plicht was om hem een hart onder de riem te steken en knikte hem vriendelijk toe. Het was zo’n wonderlijk ogenblik van woordenloze communicatie waarbij beide partijen elkaars ziel raken en er instant wederzijds begrip ontstaat.

Toen ze klaar waren en opstonden om de eetzaal te verlaten, wist ik het zeker, van die broek. Op zijn achterzak van zijn gloednieuwe pantalon zat nog een etiketje geniet waarop de maat stond. XXL.