Van Lelystad naar Enkhuizen

De dag begon met de vraag van de hotelmanager of ik wist dat er in de voorbije nacht iemand was weggebracht met de ambulance. Bleek dat een meereizende dame zich in het holst van de nacht bij de nachtwaker had gemeld met ondraaglijke pijn. Uit een eerlijk en diep medeleven had de brave man de nooddienst gebeld, die Mevrouw kwam opladen en er daarna mee verdween in de donkere nacht. Niemand wist waarheen. Niet alleen was Mevrouw verdwenen, ook haar partner was in de ziekenwagen gestapt, op weg naar een onbekende besteming, ergens in het zwarte gat van een zomerse nacht. Er was maar één enkel telefoonnummer bekend per koppel, maar dat te bellen was een hopeloze onderneming. Ik kon net zo goed boven op het dek gaan staan en met mijn handen als roeptoeter voor mijn mond hard staan roepen waar ze waren. Ik kreeg geen gehoor.

Hier past even een tussendoortje. In elke aanlegplaats moeten de reisleiders een korte wandeling begeleiden ter kennismaking met de stad. Na het ontbijt stonden er zo’n veertig mensen te wachten om uitleg te krijgen over de drooglegging van Flevoland, de teloorgang van de Zuiderzee, de geschiedenis van Lelystad, kortom de hele mikmak waar toeristen in geïnteresseerd zijn. Dus moesten mijn collega en ikzelf eerst volop aan de bak. Zo nu en dan nam ik even de tijd om de verdwenen toeristen te bellen. Vergeefse moeite. Een uur voor afvaart bedachten wij dat het ook kon zijn dat geen van beide missing persons hun telefoon bij hadden. Wij gingen dus met de baliemedewerker even kloppen aan de deur van het verdwenen koppel. Geen antwoord. De baliemedewerker gebruikte zijn passepartout Key Card en liet ons binnen. Tot onze verwondering én opluchting bleek Mijnheer op bed te liggen om slaap in te halen na een voor hem bewogen nacht. Nadat zijn vrouw via de spoeddienst was opgenomen en op verdere diagnose wachtte, had Mijnheer een taxi genomen en zonder iemand te verwittigen was hij naar zijn hut teruggekeerd. Om niet gestoord te worden tijdens zijn slaapje had hij zijn telefoon op mute gezet. En zo bleek iedereen terecht: Mijnheer in bed en Mevrouw in het ziekenhuis. We konden tijdig en met een gerust hart het Ijsselmeer oversteken naar Enkhuizen.

Ook in Enkhuizen vertrokken wij voor een begeleide wandeling. De mond aan mond reclame had zijn werk gedaan, want er stonden dit keer zestig mensen klaar. Helaas hadden een paar mensen hun eigen krachten overschat en bleek iemand na twee kilometer zodanig uitgeput dat mij niets anders te doen stond dan naar de boot terug te hollen om er de rolstoel op te halen, daarna terug naar het park te rennen waar ik de man op een bankje had achtergelaten. Dan restte mij nog om honderd kilo uitgeputte man terug te duwen naar de boot. Toen we er aankwamen was hij alweer voldoende gerecupereerd om zelfstandig aan boord te stappen. Voor de tweede keer vandaag ervoer ik hoe groot opluchting kan zijn.

Morgen zijn we in Hoorn. Veelbelovend is dat daar de WestFriesland IronMan doorgaat. Er worden duizenden atleten met hun entourage verwacht. Benieuwd hoe onze rondleiding zal aflopen. Dat lezen jullie morgen dan wel weer.