01 Pieterpad 2025 – etappe 1 (Pieterburen-Winsum, 12km)

De kop is eraf, de eerste twaalf kilometer zitten erop. Dat is 2,4 % van de volledige tocht. Zoals een oud Chinees spreekwoord zegt: Elke reis begint met de eerste stap.

Vandaag reden de Belgische treinen precies op tijd, en ook de Nederlandse trein van Antwerpen naar Amsterdam Zuid vertrok stipt. Toen bleek echter echter

dat er van alles verkeerd liep in de buurt van Amsterdam en dat het traject van onze trein beperkt werd tot Rotterdam. Gelukkig hadden we daar vrij snel een rechtstreekse trein naar Groningen, waar we vijf minuten tijd hadden om de lokale trein naar Winsum te vinden. Rond drie uur konden we in Winsum de bus nemen naar Pieterburen, wereldberoemd als startplaats voor de ongeëvenaarde waddentochten. De neringdoeners van Pieterburen verwelkomen hun nietsvermoedende gasten graag in zaken met klinkende en dubbelzinnige namen als Waddengenot, Waddenplezier of Waddengeluk. Een paar jaar geleden mocht ik proeven van een waddentocht. In het spoor van een gids probeerde ik wanhopig recht te blijven terwijl mijn benen tot aan mijn knieën (een enkele keer zelfs nog dieper) in de blubber wegzakten. Niet voor herhaling vatbaar, wat mij betreft. Als ik een zaak had in Pieterburen dan noemde ik die Waddenmiserie of Waddenongelooflijkesof.

Amper hadden we Pieterburen verlaten of de wind trok aan en het begon zachtjes te regenen. Net genoeg om nat te worden, dus haalden we de regencapes tevoorschijn. Zodra we ons daar vakkundig in hadden gewurmd, klaarde het weer op. Terug uitzwieren dan maar, die handel. Dik tien minuten later begon het opnieuw te miezeren. Capes weer aan. Honderd meter verder stopte het weer. Capes weer uit. Voor de rest van het traject bleef het gelukkig droog, maar zelfs al had het water gegoten, dan nog had ik mijn regencape niet meer aangedaan.

Uiteindelijk liepen we deze eerste etappe in een goede twee uur. We wandelden door een landschap dat al met al niet zo heel veel verschilt van het Diksmuidse polderlandschap, al is er meer water en zijn er dus ook meer bruggetjes, het ene al romantischer en idylischer dan het andere. Ons eerste hotel ligt aan de oevers van het Reitdiep - een diep is een bevaarbaar water - en is een meevaller. Er is een alkoofbed, dat hadden we al niet meer gehad sinds we in 2010 in Aussois op vakantie waren in een bergchalet met hoog koekoeksgehalte.

Morgen begint het echte werk: een wandeling van 22 km.