04 Pieterpad 2025 – etappe 4 (Zuidlaren-Rolde, 17 km)

Nadat we gisteren zo’n beetje langsheen de grens tussen de provincies Groningen en Drente hebben gelopen, hebben we vandaag de provincie Groningen definitief achter ons gelaten. Het uitgestrekte weidelandschap is verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een bocagelandschap (dat woord moest er nu een maal in als hommage aan mijnheer Naert, die ons landschappen leerde lezen tijdens de gidsenopleiding). Het traject van de dag volgde eerst de kronkelende Hunze (waarin Berend Botje vermoedelijk is verdronken na het kapseizen van zijn bootje), liep daarna over de Gasterse Duinen (die een hoogte van wel twaalf meter hebben), en slingerde zich vervolgens door het heidelandschap van het Balloërveld (waarin hunebedden en uitgesleten zandweggetjes getuigen zijn van eeuwenoude activiteiten – al kunnen die uitgesleten paden ook veroorzaakt zijn door de talrijke Pieterpadgebruikers). Onderweg moesten wij goed opletten voor overstekend wild!

_ _ _

Toen we deze wandelvakantie uitstippelden en wij ontdekten hoe populair het Pieterpad in Nederland en in Vlaanderen is, verwachtte ik mij aan een route waarbij we om de haverklap andere wandelaars zouden tegenkomen, in beide richtingen. In een romantische visie stelde ik mij voor hoe er ’s avonds in de pleisterplaatsen verbroederd zou worden en er onbreekbare banden zouden worden gesmeed, gebaseerd op de gemeenschappelijke ervaring van het lange afstandswandelen. Er zouden belevingen worden uitgewisseld: iemand die zou uitgegleden zijn op het vlonderpad, een ander zou gestoken zijn door een gemeen insect, en een derde zou – ècht waar! – een koppel copulerende herten hebben waargenomen. Elk om beurt zouden wij een rondje Heineken hebben betaald, wat helemaal geen kwaad kan, want dronken word je daar niet van. We zouden elkaars schoenen, rugzakken en wandelkledij vergeleken hebben en elkaar bewonderd hebben voor vroegere heroïsche trektochten door woeste, onherbergzame gebieden.

Niets van dit alles heb ik tot nu toe ervaren. Het dichtste bij die dwaze veronderstellingen komt nog onze kennismaking van-op-afstand met een koppel en hun hond. Wij haalden hén in als zij een pauze namen, waarna zij óns weer toen wij aan een korte rust toe waren. Dat leidde telkens tot een vriendelijke opmerking, even kort informeren hoeveel etappes de een of de ander liepen, en een doei en tot straks. Nu zit ik hier in de tuin van B&B De Denneappel in de wetenschap dat er ergens in Rolde twee mensen overnachten die met hun hond een deel van het Pieterpad aflopen.

_ _ _

Lieve had last van het derdedagsyndroom. Skiers kennen dit fenomeen, al zou er geen wetenschappelijk bewijs voor zijn dat de meeste ongelukken werkelijk voorkomen op de derde dag van de skivakantie. Wellicht niets meer dan een mythe. Toch is vandaag een dag waarop het wat minder goed gaat. Wellicht zit haar lichaam nog niet helemaal in de nieuwe routine en spartelt het tegen omdat het zich nog moet aanpassen. Haar stapfrequentie is wat lager, de nood aan pauzes is groter, haar voeten wegen zwaarder en de benen doen in het algemeen niet helemaal precies wat haar hoofd hen beveelt. Een heet bad, een portie Hollandse petat-mèt en een uurtje breien hebben het ondertussen weer helemaal goedgemaakt. Zoals ze er nu bij zit zal ik morgen moeite hebben om haar te volgen.