09 Pieterpad 2025 – etappe 9 (Harderberg-Ommen, ongeveer 20 km)

In Kortrijk ligt er een stadswijk aan de overkant van de Leie. Gemakkelijkheidshalve hebben ze die Overleie genoemd. Datzelfde trucje hebben ze ook toegepast toen de stad westwaarts uitbreidde en er een stadsdeel werd ingepalmd dat oorspronkelijk buiten de stadsgracht (of de beek) lag. Sindsdien hebben ze het daar over Overbeke. Dat taal zo simpel kan zijn weten ze uiteraard ook in Nederland. Sinds gisteren dwalen we door de provincie Overijssel. Je verwacht het niet, maar dat is dus het gebied dat aan de overkant van de rivier de Ijssel ligt. Na Groningen en Drenthe is Overijssel de derde provincie die we doorkruisen. We liepen van Hardenberg naar Ommen en ik heb er geen idee van hoeveel kilometer wij precies op de teller hebben omdat al die verschillende routeplanners verschillende afstanden opgeven. Bovendien ligt ons hotel ook vandaag verder dan het officiële eindpunt van de etappe. Laat ons maar afkloppen op twintig kilometer.

_ _ _

Op het traject zie je zelden wandelaars die trekkingstokken gebruiken, terwijl wij daar grote voorstanders van zijn. Lieve trouwens al langer dan ik. Bij onze allereerste wandelvakantie – dat was in Bretagne – zag ik verbaasd hoe zij haar wandelstokken uit de koffer haalde en ze op de goede lengte instelde.

‘Wat ga je daarmee doen?’

‘Waarvoor we hier zijn: wandelen.’

‘Dat meen je niet, stokken zijn voor oude mensen. Wandelaars van onze leeftijd met stokken zijn watjes, mietjes, sissy’s. Echte mannen gebruiken geen wandelstokken.’

‘Hiermee wandel ik sneller en raak ik verder dan jij!’

Ik rolde nog net niet over de grond van het lachen. Ik was in de fleur van mijn leven, onmogelijk dat zij sneller en verder zou geraken. Lieve zweeg wijselijk. Daar gingen we. Ons plan was om rond een baai te wandelen naar een kleine haven, waar wij de veerdienst zouden nemen die ons weer naar het startpunt zou brengen. Uiteraard wilde ik mijn grote gelijk bewijzen en hield ik een flink tempo aan. Maar duinen zijn lastige tegenstanders; hun mulle zand zuigt de energie uit de benen. Bij elke afstoot verlies je kracht en centimeters. Hun grootste nadeel is echter dat zij onbekend zijn met het concept ‘vlak’. Telkens weer moet het naar boven, en wat stijgt moet onvermijdelijk ook dalen. Naarmate wij verder door het rulle zand ploeterden (ik meer dan zij), raakte ik steeds meer achter. Het laatste vertrek van de veerboot kwam er sneller aan dan ik had gedacht.

Wat Lieve toen deed, was van een grootsheid waarvoor ik haar nog steeds dankbaar ben. Zij bood mij één wandelstok aan. ‘Als we er elk eentje gebruiken, dan halen we die boot nog,’ zei ze. Ootmoedig nam ik het aanbod aan en voorwaar, we hààlden het. Sinds die dag weet ik met absolute zekerheid dat zij mij graag ziet.

_ _ _

Stokken dus, ook voor deze dagetappe. Het was alweer een mooie en gevarieerde wandeling. Toen we door het buurtschap Rheeze liepen, waanden we ons in Bokrijk. Aan de stuw van Junne was er een kleine volkstoeloop. Tientallen mensen tuurden door verrekijkers naar het natuurgebied aan de overkant van de Vecht. Blijkbaar was daar een bijeneter gespot, en dat soort nieuwtjes doet al snel de ronde in de vogelgemeenschap. Verder was er op deze etappe erg veel bos. Schaduw en drinken, dat is wat de ware wandelaar nodig heeft bij een flinke zomerse tocht.

 Rheeze, schuur met gevlochten stro als wand Bosrwachtershuisje, net buiten Rheeze 

 Vechtdal (dal waar de Vecht door stroomt)

 Ter informatie: de bijeneter (foto Luc Meert, bron Bijeneter - Vogelskijken