06 Pieterpad 2025 – etappe 6 (Schoonloo-Sleen, 24 km)

Gisterenavond veranderde de Loohoeve plots in de Luidhoeve. Het terras van het restaurant lag namelijk vlak onder ons raam. Dat hoefde niet eens erg te zijn omdat er volgens de site maar tot 22 uur werd bediend, er was dus geen reden tot ongerustheid. Om een uur of negen verlieten de meeste mensen inderdaad het terras. Maar toen kwamen de Spanjolen! Wie het album ‘Asterix in Hispania’ kent weet precies wat ik bedoel: zij schieten pas echt in gang als de gewone burger het moede hoofd te rusten legt. Te oordelen naar het gebulder dat regelmatig door hun doorrookte geratel heen brak, vermaakten zij elkaar met allerlei Iberische geestigheden. Leuk voor hen, maar niet voor ons, al zeker niet met de lange etappe in het vooruitzicht. Rond halfelf polste ik voorzichtig bij de receptie naar het sluitingsuur. ‘Voor hotelgasten maken we graag een uitzondering’ kreeg ik te horen, gevolgd door een geruststellend ‘maar dit is het allerlaatste rondje.’ Daarna werd het effectief stiller op het terras. De Spaanse hotelgasten trokken naar hun kamers. Twee ervan betrokken de kamer naast de onze. Door de flinterdunne muren hoorde ik hen nog wat napraten. Eentje moest zo nodig nog even onder de douche en nadien vonden zij het absoluut nodig om het thuisfront te bellen, met de luidspreker op. Toen waren er plots vier stemmen in de kamer. Het was middernacht toen de stilte intrad. Ik verkneukelde me al op zoete wraak en was van plan om ’s morgens vroeg herhaaldelijk de WC door te spoelen en de rugzakken een paar keer op de grond te laten vallen. Als klap op de vuurpijl zou ik Radio Klara door de luidspreker van mijn gsm laten schallen. Helaas was niets van dat alles me gegund. Om halfzeven liep de Spaanse wekker van de buren af, waarna zij beurtelings naar het toilet gingen en het nachtelijke zweet langdurig van hun harige borst spoelden. Koffers werden versleept, deuren werden dichtgeklapt en met veel Spaanse bravoure verdwenen de vurige zuiderlingen uit het hotel.

Bij het ontbijt had de hotelmanager het scherp opgemerkt: ‘U ziet eruit alsof u niet erg goed hebt geslapen! Neemt U plaats, een verkwikkend ontbijt helpt om de nachtmerries te verjagen. Koffie of thee?’

_ _ _

Terug naar het relaas van de dag. De beschrijving van het traject klopt: we stapten 25 km zonder stad of dorp te doorkruisen. We liepen daarbij vooral door bossen, alleen het laatste deel liep over verharde weg. We zijn aangekomen in Sleen, nog steeds in de provincie Drente. De geestelijke vader van Nero is ereburger van dit mooie dorp waarmee hij zijn naam deelt. Het belangrijkste van dit dorp is dat hier de hoogste kerktoren van de provincie staat (68 m).

Ondertussen is Lieve nog amper bij te houden, zij zweeft gezwind als een jonge hinde over de bosweggetjes, terwijl ik harkend achteroploop en alle zeilen bij moet zetten om te kunnen volgen. Ik wou dat ik ook het derdedagsyndroom kreeg.