19 09 2024 Halfweg - Auberge du lac a l eau claire

Wie in een land woont waar meren obstakels zijn om in een rechte lijn van punt A naar punt B te gaan, heeft nautisch transport nodig. Dat ondervonden de First Nations tweeduizend jaar geleden al, en daarom vonden ze de kano uit. Ze maakten een houten frame en bekleedden dat met huiden of met berkenbast, waardoor ze de rechte lijn konden aanhouden. Over land droegen ze de kano op het hoofd, en aan de oevers van het meer legden ze hem huppekee op het water. De woudlopers imiteerden dit sublieme vervoermiddel en maakten hun eigen kano’s. Nadat de eerste toeristen een Canadese pelsenjager betaalden om een rondje mee te mogen varen, duurde het niet lang vooraleer er meer te verdienen was door te peddelen met vier toeristen aan boord, dan door wekenlang in moeilijke omstandigheden op bevers, wasberen en lynxen te jagen. Vandaag ben je niet in Canada geweest als je niet met een wiebelende kano op een van de talloze meren bent geweest. Ook voor ons stond dat dus op het programma. Tien Vlamingen peddelden vandaag in een lange Canadese kano op het meer met het klare water (Lac à l’eau claire). Om het ritme er goed in te houden zongen we daar eerste enkele Vlaamse liedjes bij (Al die willen ter kap’ren varen, Daar was laatst een meisje loos). Daarna gingen we over op shanties (drunken sailor, the ol’ chariot) en we eindigden met het kampvuurrepertoire.

Ondertussen zijn we halfweg onze reis. In dagen, wel te verstaan, niet in afstand. Het was goed om even twee dagen op dezelfde plaats te kunnen vertoeven. Een dagje zonder bus doet wonderen om het energiepeil weer op niveau te brengen. De locatie is prachtig gelegen aan een meer, omgeven door bossen, die doorsneden zijn met wandelpaden.

Kanovaren, een verplichte activiteit voor Canadagangers (foto Karel Meuleman)

Verscholen in het bos ontdekten we deze typische schoolbus. (foto Lieve D)

Deze zonsondergang vanuit onze hotelkamer knipt onze reis keurig in twee