Aan de vooravond van het vertrek

Morgen (13 september) om een uur of 10 uur stijgt een vliegtuig van Air Canada op in Zaventem. De tijd is een raar ding: nauwelijks een uur latern in Canadese tijd dan, landt het in Montreal. Als alles goed gaat zit schrijver dezes aan boord, met het vaste voornemen om een reisdagboek bij te houden zodat u, beste lezer, in gedachten meereist. Eerst even kennismaken.
_ _ _ _

Hoewel het nooit mijn ambitie was om naar Canada te reizen, sta ik aan de vooravond van een verkennende trip door het op een na grootste land ter wereld. De kans bood zich enkele maanden geleden aan toen ik het lijstje ontving van de cultuurreizen die in aanmerking kwamen voor mijn opleiding tot reisleider.

Even iets over Canada? Dit zegt Wikipedia: het land is een parlementaire constitutionele monarchie, waarvan Koning Charles III het gekroonde hoofd is. Het is genoemd naar een nederzetting die in de oorsrponkelijke Indianentaal Kanata heette. Pakweg vijfhonderd jaar geleden maakten de Engelsen en de Fransen er flink wat ruzie. Later moeide ook de USA zich. De overheid deed flink zijn best om de kinderen van de autochtone bevolking op te voeden naar Westerse normen en stimuleerden alle activiteiten om de indiaan uit het kind te halen. Een paar jaar geleden excuseerde de regering zich hiervoor tegenover de eerste bewoners voor deze gestuurde omvolking.

Verder ontdekte ik ook een hoop dingen om NIET te doen in Canada. Geen grapjes maken over hun rare accent (aboet in plaats van abauwt). Niet lachen met hun rare eetgewoontes (maple syrup gaat over alles). En vooral niet pleiten voor een afschaffing van Québec!

Rare jongens, die Canadezen.