12 Pieterpad 2025 – etappe 12 (Holten-Laren, 17 km)

Ook vandaag hadden we het geluk aan onze kant en liepen we voor het grootste deel van de etappe in de schaduw, door bossen of door dreven die zijn afgeboord met beuken of met stoere eiken. Wie niet beter weet zou na het afstappen van het Pieterpad makkelijk kunnen besluiten dat Nederland voor het grootste deel bestaat uit bos. Toch is maar 11% van het landoppervlak erkend als bos (dat is nauwelijks een procentje meer dan in Vlaanderen). Zouden Toos en Bertje (de bedenkers van het Pieterpad) op visionaire wijze schaduwrijke paden hebben uitgezocht in een periode dat klimaatopwarming nog niet bestond?

Soms – maar niet al te vaak – vind ik het jammer dat de broer van Lieve niet met ons meeloopt. Als natuurgids weet hij misschien niet alles, maar toch erg veel over planten en dieren. Zo’n wandelende editie van ‘Planten en dieren in het bos’ kan op tijd en stond een nuttig gezelschap zijn om onze waarnemingen te duiden en te verklaren. Of om te helpen om de rare geluiden te herkennen. Het geluid van een vallende eikel kennen we ondertussen sinds er – pats – eentje vlak voor onze voeten neerviel. Je houdt het trouwens niet voor mogelijk hoeveel eikels er in augustus uit de bomen vallen! Maar we vangen nog talloze andere geluiden op die onherkenbaar zijn voor de leek die amper het verschil kent tussen een mus en een ooievaar. Hoewel het broedseizoen voorbij is en veel vogels nog maar weinig reden hebben om te zingen, horen we zo nu en dan heerlijk helder fluiten. Dan zou het toch fijn zijn om een gezel te hebben die na intens luisteren zo’n prachtzin formuleert als ‘we horen een prachtige, melancholieke zang, met vele lange reeksen van dalende, warme klanken in in allerlei variaties van het drielettergrepige "tie-de-dlie", die onmiskenbaar van de boomleeuwerik komt.” Uniek en onbegrijpelijk jargon. Nog eentje? Vooruit, om het af te leren: ‘het “HUU-tsjiedle-hu-tsjiedlet-jiedlehu” dat we horen is een de zachte, melodieuze en wat melancholieke strofe waar we de scherpe roep van de bosgors in herkennen.”. Een natuurgids in de familie, dat is altijd een meerwaarde. Voor even.

_ _ _

Ondertussen zijn we in Laren beland, dat in Nederland bekend staat voor zijn mooie landhuizen en kastelen. Hier staat ook de dikste eik van het land, met een omtrek van ruim 7,5 meter. Je gelooft je oren niet als je hoort dat ze dit natuurmonument "Dikke Boom" genoemd hebben. Altijd spits met taal, die Nederlanders.

_ _ _

PS. Die vogelgeluiden zijn niet verzonnen. Ga maar even naar de Vogelgids | Vogelbescherming

 We vertrokken vroeg, om de hitte voor te zijn. Het licht is dan nog mooi gefilterd door de bomen

 Langs (alweer) een kanaal, maar dit keer afgezoomd met mooie beuken

 Deze kalfjes hadden net eten gekregen