16 Pieterpad 2025 – etappe 16 (Zeddam-Millingen a/d Rijn, 25 km)

Het hotel in Zeddam lag een flink eind buiten het parcours. Om er te geraken liepen we gisteren een heet laatste loodje langs een drukke weg, met een moedeloos vooruitzicht op een herhaling van deze lange tocht in omgekeerde richting. De etappe van Zeddam naar Millingen aan de Rijn zou dus 26 km zijn in plaats van de aangekondigde 24. Wie deze reisblog volgt, herinnert zich vast de woorden ‘zo staat het beschreven, zo gaan we het wandelen.’ Dat is een moedig uitgangspunt, maar met een aangekondigde tocht van 26 km bij een temperatuur van 30 graden wankelt de beginselvastheid. Dus had ik een alternatieve pieterpadroute van 22 km uitgestippeld vanaf het hotel.

In comes de hotelmanager (die trouwens een beetje leek op de legendarische Basil). Hij zag ons vertrekkensklaar staan na het uitchecken en vroeg tot onze verbazing of wij gebruik wilden maken van de shuttledienst. Hoezo? Welja, wij halen en brengen onze pieterpadgasten gratis naar het traject. Dat was een enorme meevaller, niet alleen omdat wij bespaard bleven van die ellendige twee kilometer, maar vooral omdat wij lekker op het traject konden blijven. Mijn alternatieve route kon door de versnipperaar.

Eenmaal op het traject merkten we dat we alweer aan een bergetappe waren begonnen. Die gletsjers van 5000 jaar geleden hebben ook hier zand opgestuwd. Het kan ook die onhandige reus zijn geweest die her en der een lading zand verloor. Hoe dan ook, we temden de Keurvorstenheuvel (82 m), de Rijsberg (76 m) en de Hulzenberg (82 m). Daarna daalde de weg en voor we het wisten waren we in Duitsland, waar we via oude smokkelwegen de Eltenberg (82 m) voor de schoenen geschoven kregen. Met een pittige afdaling naar het grensriviertje Die Wild was ons Duits avontuur voorbij. We wandelden verder langs de Nederlandse schaduwloze kant, jaloers kijkend naar de Duitse bossen aan de overkant. Toen kwamen we aan de Rijn. Hoe de Vandalen die in 406 hebben overgestoken weet ik niet precies, maar wij kozen de gemakkelijke oplossing, namelijk de veerdienst die ons naar Millingen aan de Rijn bracht.

Na vandaag wordt het gelukkig wat koeler. Maar nu we de langste en heetste tocht hebben overleefd, hebben we allebei het gevoel dat we ons maar weinig zorgen moeten maken voor de rest van onze expeditie.

 uitkijktoren boven op de Hulzenberg (we zijn er niet op geweest, te veel trappen)

 het pad langs Die Wild leek bij momemten op een ondoordringbare brousse

 Ook voor de koeien was het heet, zij zochten verkoeling in het water

 Zicht op de Rijn. Wie goed kijkt, ziet aan de overkant de kerktoren van Millingen aan de Rijn