17 09 2024 Whale spotting

Whale Spotting ontstond al in 1950 langs de westkust van de Verenigde Staten. Sinds de jaren tachtig van de vorige eeuw kan je over de hele wereld locaties vinden waar je kan inschrijven voor een Whale Tour. Ook in Canada is deze activiteit een belangrijke factor in de toeristische sector. We voeren mee op de monding van de Saint Laurence Rivier, waar er volgens de brochures enorm veel voedsel beschikbaar is voor bultruggen, blauwe vinvissen, beloega’s en meer van dat fraais.

Zo’n walviskijksafari gaat als volgt.

Driehonderd mensen schuiven aan om op een omgebouwde schuit een goed plaatsje te bemachtigen op een van de twee uitkijkplatformen. Zodra deze afvaart klinken de veiligheidsinstructies door de intercom, maar daar luistert geen mens naar. Daarna legt een gids met metalen stem de observatietechniek uit : de voorkant van het schip is twaalf uur, de achterkant is zes uur. Rechts en links zijn dan logischerwijs drie en negen uur. Dan wijst iemand, een ander slaakt een kreet. De gids bevestigt dat er op twee uur een jonge dwergvinvis werd gezien. Honderdvijftig mensen verdringen zich vervolgens aan de reling. De boot helt over naar stuurboordzijde. De vijftig mensen die iets menen te zien zijn enthousiast, de aahs en de oohs zijn niet uit de lucht. De anderen spreken zichzelf moed in: de volgende keer zullen ze sneller reageren.

‘Kleine vinvis op twaalf uur’ wordt gevolgd door een volksverhuizing naar de voorplecht. De kapitein wijzigt de koers, waardoor het dier zich plots op twee uur dertig bevindt. Een enkeling heeft het maneuver door, haast zich naar stuurboord en ziet nog net een rimpeling in het water en verdwijnt vervolgens zelf in de mensenzee van fotograferende en filmende passagiers.

Ondertussen spuwt de gids in drie talen alle mogelijke informatie over allerlei soorten walvissen die tot zijn spijt niet veel in deze streek voorkomen. De lengte, het gewicht, het tonnage, hoeveelheid voedsel, duur van de dracht en duur van het zogen, de hele technische fiche wordt afgerammeld.

Anderhalf uur na de afvaart geeft de helft van de passagiers het op en zoekt de benedendekse bar op. Een tiental Japanse toeristen, die blijkbaar alleen de digitale tijd begrijpen, zoekt snikkend steun in elkaars armen.

Enkele slimmerds installeren zich gezellig aan een panoramisch raam en genieten tevreden van het voorbijglijdende kustlandschap, de ontgoocheling voor gemiste observaties gaat aan hen voorbij. Na een zeesafari van drie uur meert de schuit aan. De trofeeën worden vergeleken. De een heeft een duikende walvis op foto, een ander de snoet van een olijke zeehond, nog een ander heeft een mooi zeezicht met rimpelingen.

Het is niet helemaal zo gegaan, maar toch bijna. Hieronder een paar foto’s van onze Whale Watching Cruise.

_ _ _ 

Op weg naar de Whale Watching (foto Karel Meuleman)

Op de veerboot (foto Lieve D)

Op deze plaats werd een dwergvinvis gemeld (foto Lieve D)

Een school zeehonden kwam ons openlijk uitlachen (foto Lieve D)

Gelukkig was Karel bij de pinken (foto Karel Meuleman)