23 Pieterpad 2025 – etappe 23 (Swalmen-Montfort, 24 km)

Wie een pad van 500 km uitstippelt moet er rekening mee houden dat er nu en dan een snelweg, een kanaal of een spoorweg moet worden gedwarst. Bovendien liggen er soms oninteressante steden in de weg die beter worden vermeden. Dan teken je het traject maar rond de stad en neem je het voor lief dat het pad onvermijdelijk door onaantrekkelijk industriegebied loopt. Zo moet het gegaan zijn voor de bedenkers van het Pieterpad toen ze Roermond op hun weg vonden. Erover en eronder gaat niet, erdoor is geen goeie optie. Dan maar rond de stad en hopen dat al die wandelaars het niet zo erg vinden om langs drukke verkeersaders te stappen, waar zoevende vrachtwagens de wandelstokken net niet wegmaaien. Of langs bouwplaatsen komen waar werfradio’s snoeihard de laatste hits spuwen en Poolse arbeiders elkaar verwijtend toeschreeuwen. Dat deed ons alleen maar sneller stappen, zwijgend en uitkijkend naar de trage wegen waarop wij ons ondertussen zo thuis voelen.

_ _ _

Beuken zijn makkelijke slachtoffers voor verliefde jongens en meisjes, die graag een eeuwige liefdesverklaring kerven in de gladde bast. Op weg naar Montfort liepen we over een wandelpad dat was afgeboord met grote beuken. Met vaste hand en met het eerste zakmes hebben vele boomers initialen in de schors van de toen nog jonge bomen gekrast. Deze verwondingen zijn met de jaren uitgedijd tot brede littekens die verwijzen naar het romantische vandalisme van hun jeugd. M hartje M, 1975. Toen hij dat in de schors had gekrast, kreeg M vast een flinke zoen van M, ter bezegeling van hun liefde. Helaas heeft M de relatie met M afgebroken toen zij iemand anders leerde kennen en daar heeft ze nu spijt van. M van zijn kant trok naar het vreemdelingenlegioen, keerde na zijn dienst terug en vernam dat zijn liefste M naar een grote stad was uitgeweken alwaar zij eeen liederlijk leven leidde. Hij kraste een diepe M op zijn borst en sprong van het hotel waar zij gewillig de lusten van zovele mannen bluste.

_ _ _

We verblijven in de Groene Gast, waar wij een ruime studio toegewezen kregen, inclusief keuken. De gastheer had er geen bezwaar tegen dat wij van die kookfaciliteiten gebruik maakten, een aanbod dat wij niet konden weigeren. Mijn laatste keukenexploten zijn ondertussen voer voor geschiedenisboeken, het is maar liefst 26 dagen geleden dat ik eigenhandig in een pot heb staan roeren. Met veel plezier maakte ik een verse spaghetti. Lieve heeft haar pasta liefst zo wit mogelijk, er mag alleen wat strooikaas over. Daarna geeft zij de pepermolen flink van jetje en klaar is kees. Zelf heb ik een tomatencoulis klaargemaakt, waarin ik voor het gemak een paar voorgebakken bitterballen pleurde. Biertje dabei. Geen culinair hoogstandje, maar lèkkerrrrr.

_ _ _

 Johannes Nepomucenus, de brugheilige. Ik was verrast om die in Swalmen te vinden. 

 Deze dames lagen onverschillig op ons pad.

 De mooie huizen en huisjes blijven maar langskomen.

 We komen ook weer kleine pittoreske bruggetjes tegen