24 Pieterpad 2025 – etappe 24 (Montfort-Sittard 24 km)

We zijn aangekomen in Sittard, in het staartje van Nederland tussen België en Duitsland. De dorpen zien er steeds herkenbaarder uit: een veel te grote kerk  met daarnaast een ruime pastorie met trapgevel. Rond de kerk een hoop huisjes die op geheel structuurloze wijze de dorpskern vormen. In de tuinen: koterij en hier en daar zelfs een duivenkot. Ook de taal is herkenbaar geworden, een knappe jongen die Vlaams en Nederlands Limburgs van elkaar kan onderscheiden . Hier geen harde Hollandse 'g' of Gooise r. Voor wie die laatste niet kent, dat is een r die bijna uitgesproken wordt als een j. Ik verwijs graag naar het geestige artikel ‘hoe vej is de ej’ van Renée van Bezooijen. 

_ _ _ 

Mijn trouwe reismaatje krijgt het moeilijk. De ritsen lopen wat stroever dan vroeger, de spanriempjes zijn wat minder strak en de rek is uit de elastieken bandjes. Toen ik hem gisteren wou klaarmaken voor de etappe van vandaag, verstopte hij zich, wat helemaal niet zijn gewoonte is. En ik zweer dat ik hem hoorde kreunen toen ik hem vanmorgen op mijn rug hees. Ook tijdens het wandelen is hij niet altijd meer even vriendelijk als vroeger. Soms duwt hij zijn heupband onverwacht in mijn zij en een paar dagen geleden bezorgde hij mij een pijnlijke schouder omdat hij zo nodig nog eens hard aangetrokken wilde worden.

Ik kan niet precies zeggen hoe lang wij nu al een stel vormen. Zijn voorganger heeft me verlaten aan de tramhalte Groenendijk in Nieuwpoort, toen hij aan mijn aandacht ontsnapte bij het opstappen. Hij heeft niet gewacht tot ik besefte dat ik hem was vergeten en terugkeerde naar het bankje waar ik hem had achtergelaten. Tegen die tijd was hij al met de noorderzon verdwenen, wat mij verplichte tot de aankoop van een nieuwe. Ter ere van mijn verdwenen exemplaar kocht ik identiek dezelfde. Dat lijkt een eeuwigheid geleden. Mijn nieuwe rugzak wende wondersnel aan mijn gewoontes. Ik gebruikte hem om stenen te versjouwen en om boodschappen te doen. Als handbagage op het vliegtuig of met de bus. Hij was bij de wandelexpedities in de Alpen en in Ierland. Lieve naaide zorgvuldig toeristische badges over de gaatjes die hij had opgelopen door ouderdom. Hij was, kortom, een trouwe gezel in vele omstandigheden.

Aan alles voel ik echter dat het onze laatste reis samen wordt. Vrijdag zullen wij definitief afscheid nemen. Ik heb goed nagedacht over de manier waarop dat zal gebeuren. Hem eerloos dumpen in een container kan ik niet. Neen, ik zal hem naast mij op het bankje zetten als wij in het station van Maastricht wachten op de trein naar huis. Dan zal het tijd zijn om te vertrekken. Ik zal opstaan en alle bagage oppakken. Alleen mijn oude trouwe rode rugzak zal ik laten liggen. Misschien heeft iemand er nog iets aan.

_ _ _ 

 Mijn trouwe reismaatje, hier nog samen met zijn vriendinnetje.