24 09 2024 de laatste dag

Ongeacht de overbrugde afstand en de verdwenen tijd, heeft elke reis een laatste dag; een dag waarop de vermoeide reiziger ontwaakt en een duffe onrust voelt opkomen die wordt veroorzaakt door een onvermoede hunkering naar de stal. De vakantieganger die daar bovenop het ongeluk heeft dat het vertrek pas ’s avonds gepland is, gaat een lange dag tegemoet. De reiskoffer is onbereikbaar in het ruim gestouwd, al zitten de pilletjes tegen reisziekte er nog in. De plot van het spannende boek in de handbagage ontvouwt zich al, er zijn nog maar enkele bladzijden te lezen, hoe moet het dan, straks op de trein/de boot/het vliegtuig? Het vakantiebudget is opgesoupeerd terwijl de allerlaatste halte een kennismaking is met een gezellig opgewaardeerde wijk. Laat nu net dààr die zachtige en prachtige breiwol liggen om een trui te breien als blijvende herinnering aan een schitterende reis. Maar die koffer, weet je wel…

Zo trekt de laatste dag zich door de tijd. De gids – die als kind in Canada is terechtgekomen – wijst ons in een door Engels beïnvloed soort Nederlands de highlights van Toronto. Tot ieders hilariteit roept een medereiziger gevat en in het geestige dialect dat hem eigen is: ‘Geef mij maar Waregem’. Op het vliegveld nemen wij afscheid van de gids. Daarna zinken we in de drassigheid die wachten heet en die zich alleen laat vullen met koffie, snoepgoed en mensen kijken.

Na de landing laat de bagage lang op zich wachten, waardoor er ruim voldoende tijd is om afscheid te nemen. Zwellende vioolmuziek, dimmende lichten. De Canadareis 2024 lost op en verdwijnt. Om het met Beethovens laatste woorden te zeggen: ‘plaudite, amici, comedia finita est’. Wat rest zijn herinneringen die zich in ons geheugen nestelen en wachten op het eerstvolgende familiefeest om opgehaald te worden.

Dit is de laatste episode van het reisdagboek. Ik wil alle metgezellen van de reis bedanken voor het fijne gezelschap en de leuke momenten. Mijn dank ook aan Karel voor de prima begeleiding en voor de mooie foto’s die ik in het dagboek mocht opnemen.

_ _ _ 

Na een stop in Toronto stapten mijn medereizigers enthousiast op de bus: zij hadden een wasbeertje waargenomen (al was de stop bedoeld om een zicht te hebben op de skyline van Toronto). (Foto KK)

Verplichte stop voor toerbussen in Toronto : de fotogenieke fontein (foto Karel Meuleman)

Terugreis : 300 passagiers die zich vrijwillig in een koker laten stouwen (foto Air Canada)