Diner in restaurant Jarema, Krakau

Jarema is de naam van een klein restaurant in Krakau. Wie liefhebber is van een sober interieur, vintage meubilair en een buffetpiano tegen de muur zou het gezellig kunnen noemen. Anderen zouden de krakkemikkige stoelen, het schilderij waarop een ridder grijnzend de zaal inkijkt en de luchters met nepkaarsen gewoon klasseren als ouderwets. In betere tijden kreeg de zaak twee bestekjes in de Michelingids. Dat staat voor ‘eenvoudig en informeel’. Sterren werden nooit toegekend, dat zal wellicht de ambitie niet zijn geweest.  

Je komt er als je vanaf het Centraal Station de smalle Kurnikistraat doorloopt en aan de Sint-Floriaankerk links afslaat. Dan kom je op het Jana Matejkiplein, waar boven op het indrukwekkende Grunwaldmonument koning Wladyslaw II Jagiello trots zit te wezen voor zijn overwinning op de Teutoonse ridders. Op zich een mooi verhaal, maar het moet voolopig even onverteld blijven.

Ik kwam in het restaurant Jarema met een groep reizigers, waaronder twee vegetariërs. Alles was vooraf netjes gemeld en het beloofde een fijne avond te worden. De witte borscht werd opgediend, een zurige groentesoep met stukjes aardappel en schijfjes worst. Een wat oudere dienster kwam uit de keuken met één bord soep in beide handen. Voorzichtig waggelde ze tussen de tafels door om zonder morsen het bord op een tafeltje neer te zetten. Vervolgens steggelde ze weer naar de keuken. Na twee klappen van de witte klapdeur kwam ze opnieuw tevoorschijn met een tweede bord. Toen verscheen een tweede dienster, een nog wat oudere dame die een tikkeltje voorovergebogen liep en net iets trager was. Maar ook zij slaagde erin om een bord soep kwijt te raken. Het ritme van de aanvoer was verdubbelde. We waren met vierenveertig reizigers. Het duurde dus even voor iedereen bediend was. Terwijl de enen hun borscht al lang opgelepeld hadden en de anderen hongerig de klapdeur in het oog hielden, kwam mevrouw Vegetariër naar mij om te melden dat zij worst in de soep hadden. Dat kan natuurlijk niet, stel je voor, een restaurant met twee bestekjes in de Michelingids dat geen rekening houdt met de wensen van de klant.

Een reisleider moet zorgen voor het welzijn van zijn reizigers, dus richtte ik mij tot de patrones van de zaak. Toen ontspon zich ongeveer de volgende dialoog. Het uitschrijven gaat makkelijker dan het er in werkelijkheid aan toeging. Google Translate is een nuttige app, maar vertraagt aanzienlijk de conversatie.

-            Er zijn twee vegetariërs in de groep. Kan u daar rekening mee houden?

-            Dat werd mij niet gemeld, het is nu te laat om er nog rekening mee te houden.

-            Hoezo? U kan toch de bestelde schotel serveren als u er het vlees afhaalt?

-            Dat is niet mogelijk, ik heb alles al aangekocht.

-            Dat begrijp ik, maar op het menu staat koolsalade met gebakken aardappeltjes en gehaktballetjes met champignonsaus. U moet alleen maar de balletjes weglaten.

-            Dat kan niet. Ik heb alles al gekocht en klaargemaakt.

-            Ja, dat begrijp ik, maar u kan toch een bordje klaarmaken zonder balletjes.

-            Dat is echt niet mogelijk, ik haal de kok erbij.

-            Mijnheer, kan u een bordje maken met alleen maar aardappeltjes, groenten en saus?

-            Dat kan helaas niet, dat is niet volgens het menu.

-            Dat klopt, maar als u nu een bordje maakt volgens het menu en er daarna de balletjes weer afhaalt?

De kok en de patrones keken elkaar aan. Wie heel goed luisterde kon hun hersenen een versnelling hoger horen schakelen. Na enkele seconden knikten ze. Er was zowaar een oplossing gevonden. De kok verdween en even meende ik vanuit de keuken licht gejuich te kunnen horen.

Helemaal zeker ben ik er niet van, maar ik kan me voorstellen dat er tegen het einde van de dienst een goeie fles werd ontkurkt. De ogen van de patrones zullen glinsterend hebben opgelicht bij de gedachte dat ze nu misschien een extra bestekje zouden kunnen krijgen in de Michelingids.