Krakau, 4 oktober, een toeristische stad

De toeristische stad Krakau

Krakau was erg lang de hoofdstad van het Poolse Rijk. Het was koning Sigiswald III  die in 1595 besliste om die eer toe te kennen aan Warschau. Dat was de periode waarin Litouwen en Polen één gemeenschappelijke koning hadden. Sigi, die in zijn vrije uurtjes op zoek was naar een middel om lood om te zetten in goud, vond het plots beter om in Warschau te gaan wonen. Dat was centraler, vond hij. Dat hij net daarvoor het halve kasteel van Krakau had opgeblazen bij een scheikundige proef was maar een kleine bijkomstigheid en naar eigen zeggen niet de reden om te verhuizen.

Meer dan vierhonderd jaar later kunnen die van Krakau die schande nog altijd niet verkroppen. Wat van Warschau komt, is per definitie verkeerd. Omgekeerd vinden die van Warschau het niet meer dan normaal dat de regering in hun stad is gevestigd en dat ook de president er resideert. Hitler heeft zich dan wel op een weinig benijdenswaardige manier in de geschiedenisboeken gewerkt, het is ook aan hem te danken dat Krakau de oorlog zo goed als onbeschadigd heeft doorstaan. Dolf en zijn kornuiten kozen de stad immers uit als hoofdstad van het bezette Polen, omdat de sfeer en de middeleeuwse gebouwen volgens hen helemaal aansluiten bij het Arische gedachtengoed.

Vandaag draagt Krakau ongevraagd (maar zeer gewenst) de vruchten van haar overleving. Vijftien miljoen bezoekers per jaar, waarvan de helft uit het buitenland, daar valt een stuiver aan te verdienen. De horeca draait op volle toeren en de gidsen rollen net niet vechtend over het fraaie marktplein om bezoekers te ronselen. Alle manieren zijn goed om door de stad te struinen. Te voet, uiteraard, maar ik zag ook groepen per fiets, op de trotinette en op de Sedgeway. Er rijden koetsen die getrokken worden door tot paarden doorgefokte Dalmatiers. De golfkarretjes voor zes of acht personen zoemen door de stad en iemand had het idee om toeristen op te pikken in een open jeep uit WO II. Dat laatste vind ik zelf nogal ziekelijk, wetend hoe de Nazi’s zich gedragen hebben in de stad. De Duitse goeverneur Frank kreeg de bijnaam ‘de slachter van Polen’ en roofde naar hartenlust dure kunst uit kerken en kastelen. Daar hadden zelfs de humorloze Duitsers een spitse woordspeling voor bedacht: ‘Im Westen liegt Frankreich, im Osten werd den Frank reich’. En toch zijn er hersenloze toeristen te vinden die zich fier als een Duitse gieter door de stad laten rijden op dezelfde manier als de nazi’s dat deden.

Jeder sein Meuchje zeker? (*)

 rondleiding in een open jeep uit WO II

 tot paarden doorgefokte Dalmatiers trekken de koets

 Fietsen worden op het voetpad gestald terwijl de groep een kerk bezoekt

 De lokale gids BO gebruikt mij om het systeem van de schandpaal te demonstreren aan de basiliek van Krakau

(*) vrije vertaling van een de oude spreuk : ‘ieder zijn meug’, betekenend dat smaak en kleur niet voor betwisting vatbaar kunnen zijn. ’ (of zouden mogen zijn, dat is ook goed.)