2026060706 Zeecruise inscheping

De Rode Duivels hebben een paar uur geleden gewonnen van Trump en zijn corrupte vriendje Infantino. Wie deze zin nog eens herleest weet dat het nu 7 juli is, ergens in de voormiddag. Uw dienaar dobbert ergens op de Noordzee, op weg naar Invergordon. Misschien beleven sommige lezers nu een déjà vu, en dat is volkomen begrijpelijk. Ik zit namelijk op hetzelfde schip als een paar maanden geleden, voor precies dezelfde cruise. De bus die ons van Oostende via Gent en Anwerpen naar Hamburg bracht: dezelfde. De chauffeurs idem. De ontbijtstop op maandagmorgen? Op dezelfde plaats. U heeft het door, ik ben vertrokken voor een nieuwe opdracht als reisleider: een zeecruise naar Schotlan en IJsland.

Ik vertrok op zondag, in de late avond. De bus pikte onze groep op maandag op om één uur, het holst van de nacht. Er volgde een gebroken nacht, met stops om twee, drie en vier uur, telkens om een nieuwe lading reizigers op te pikken of voor een chauffeurswissel. Om elf uur kwamen we aan in Hamburg. Na het inschepen volgden drukke uren van informatie verstrekken en uitleg geven aan onwetende reizigers. Nadien probeerden wij (de reisleiders) het geregeld te krijgen dat de wedstrijd van de Belgen op groot scherm in een bar zou worden geprojecteerd. Na veel vijven en zessen lukte ons dat ook. Mijn collega slaagde er zelfs in om het zover te krijgen dat de bar uitzonderlijk open zou blijven. Om negentien uur maakte het schip zich los van de kade. We voeren door de brede monding van de Elbe, op weg naar open zee.

En dat is waar ik nu ben: ergens op zee, samen met 4000 medepassagiers en bediend door 1500 bemanningsleden.

***

Om een of andere reden wilden veel reizigers van onze groep gisteren aan tafels voor vier aanschuiven, terwijl er de meeste tafels voor zes, acht of tien gedekt waren. De maitre van het restaurant trok zich daar niet zoveel van aan. De zweetparels op zijn voorhoofd logen er niet om; de man had andere katten te geselen dan de tafelschikking van tweehonderd Vlamingen. ‘Jullie zijn de reisleiders, deze tafels zijn voor jullie groep, doe maar naar eigen goeddunken’. Waarop ik ongewild een domino-effect creëerde door twee zussen en hun echtgenoten de enige tafel voor vier aan te wijzen, zonder te weten dat de rederij die tafel al had toegewezen aan twee bevriende koppels. Wat volgde laat zich raden: de vier volgende namen plaats aan een tafel voor zes, waarvan de twee vrije plaatsen niet ingevuld geraakten. En zo ging de stoelendans een kwartiertje door, tot we vier mensen vonden die het niet erg vonden om de tafel te delen met de twee reisleiders.

En toen werd het toch nog een fijn diner. Als voorgerecht had ik een schepje gebakken aubergines, overdekt met een likje tomatensaus en een niemendalletje mozarella. Het hoofdgerecht was een stukje gebakken tropische witvis, geserveerd met een slaatje van venkel en komkommertjes. Let vooral op de verkleinwoordjes. Een tafelgast merkte terecht op dat het lekkere eten in het restaurant de reizigers behoedt voor overdaad, in tegenstelling tot het buffet, waar grote hoeveelheden van alles bijna altijd beschikbaar zijn voor iedereen.

Hij had een punt.