20260815 Van Jetrochovice naar Mezni Louka

In mijn stukje van 13 augustus had ik het over het Bokrijkhuisje waar wij de voorbije twee nachten hebben geslapen. (zie  20260813 van Krasna Lipa naar Chribska). Dat huisje had ook een eigen keuken. Dat was mooi meegenomen, dan konden we een avond ons eigen potje koken. Want op zo’n wandelvakantie is alleen het logies, het ontbijt en het bagagetransport inbegrepen. Je moet zelf instaan voor het lunchpakket en ook ’s avonds moet je zelf aan eten zien te geraken. Doorgaans is dat laatste geen probleem, in de meeste hotels is er een restaurant en het eten in Tjechië is niet duur. Het avondeten kost ons gemiddeld zo’n twintig euro per persoon, drank inbegrepen.

Maar een eigen huisje, dat vroeg erom: we zouden zelf koken. Google leerde mij dat er in Jetrichovice een kleine kruidenierszaak was. Na onze wandeling kochten we er naast de picknick voor de volgende dag ook een pak spaghetti (wat anders), een blikje tomatenconcentraat, wat gemalen kaas en een bokaal knakworstjes. Voldoende om het aloude familierecept van Lieve klaar te maken. Ik geef toe, culinair niet echt een hoogvlieger, maar we mikten op een dikke negen voor sfeer en gezelligheid. Iets na zessen wilde ik beginnen koken. In de lade onder de kookplaat greep ik in het luchtledige; geen kookpot te bespeuren. De zoektocht in alle schuiven en hangkasten bleef zonder resultaat. Met trillende onderlip meldde ik aan Lieve dat wij alsnog naar het restaurant zouden moeten. ‘We hebben toch een waterkoker!’ Met één enkele korte zin was het probleem van de baan. Ik overwon mijn principes en met bloedend hart kraakte ik de spaghetti in twee, waarop ik alles in de waterkoker pleurde. Ook voor het afgieten had Lieve een oplossing: ‘We gieten alles in de afwasbak en daarna vissen we sliertjes’. Een scheutje kokend water op het tomatenconcentraat leverde een fijne saus op en de bokaal worstjes paste in de magnetron. Het recept kon zo uit het Kookboek Voor Alleenstaande Mannen komen.

Het smaakte verrukkelijk.

 ons Bokrijkhuisje in Chribska, het is eens wat anders dan een steriele hotelkamer