2026060708 Cruise dag 3 Invergordon

We hebben twee nachten en een dag gevaren om aan te komen in Invergordon. Daarover schreef ik al eerder een stukje. Herlezen kan via  a taste of scotland

Wie een lijstje opzoekt van dingen om te doen of om te zien in dit kleine stadje komt steevast op een lijst met uitstappen naar kastelen, meren en landschapselementen in de buurt. In Invergordon zelf zijn er maar twee dingen te zien, namelijk het museum en de murals. Dat laatste is een reeks van muurschilderijen. Je zou dus ook kunnen zeggen dat er wel tien dingen te zien zijn, om daarna alle muurschilderijen één voor één op te sommen.

Die murals zijn er gekomen om het stadje interessant te maken voor de cruisetoeristen. Het is vooral een poging om die toeristen in de stad zelf te houden, want de meeste passagiers boeken een excursie. Kort na het aanmeren laten zij zich in groepen van vijftig naar klaarstaande bussen leiden, die de reizigers gretig opslokken. Nauwelijks een kwartier later is de kaai schoongeveegd. Alleen een traag rollend kartonnen bekertje en een wegwaaiende snoepwikkel zijn vage sporen van menselijke aanwezigheid. Vervolgens kan de tweede lading van boord. Dat zijn de mensen die slim genoeg zijn om geen uitstap te boeken bij de rederij, maar die op eigen houtje een busje willen huren of willen meegaan met de goedkopere maar officieuze uitstappen (die trouwens exact hetzelfde zijn als de officiële). Als ook die van boord zijn, is de weg vrij voor de achterblijvers. Mensen die er wegens geen interesse, geen zin of geen budget voor kozen om in Invergordon te blijven. Traag sjokken zij door High Street, speurend naar de muurschilderijen die hen door Trip Advisor worden aangeprezen. Het zijn die mensen die wij als reisleider onder onze vleugels nemen voor een boeiende rondleiding door de stad. (lees: de mural trail, met bij elk schilderij een verhaaltje door de gids).

Nadat ik mijn groep terug aan de boot had afgeleverd maakte ik een flinke wandeling naar een nabijgelegen begraafplaats, waar de slachtoffers van een vreselijke scheepsramp in Invergordon begraven zijn. DaarnaDaarna bezocht ik het lokale museum. Alleen al de aandoenlijke inzet van de bejaarde vrijwilligsters maakten het bezoek de moeite. Het scheelde niet veel of ze hadden mij allemaal eens stevig vastgepakt, zo blij waren ze met een bezoeker die oprecht en ongeveinsd belangstelling had voor de permanente expositie. Heerlijk museum over van alles. Een paspop in Schotse ceremoniële uitrusting stond naast een vitrinekast waarin een schoolrapport uit 1947 keurig naast een mondharmonicaatje van een verdronken matroos lag. Aan een muur, achter glas, was het trouwkleed opgehangen dat de winnares van de Grote Zwemwedstrijd in 1956 had gedragen toen ze trouwde met een officier van een schip dat in de haven had overwinterd. Hier en daar werd een stuk toegelicht met een handgeschreven papiertje. Een aangespoelde vork. Een gedetailleerd verslag van de scheepsramp. De pet van de hoofdstoker op het eerste stoomschip dat de haven aandeed. De herinnering aan al dat moois brengt een schier onstelpbare tranenstroom op gang.

Het is heel terecht dat Trip Advisor dit museum heeft opgenomen in de top tien van dingen om te zien.

 een muurschildering in Invergordon

 de tearoom van het museum

 Het axchterdek