2026060709 Cruise dag 4 eetcultuur

Op een cruiseschip zijn vele nationaliteiten vertegenwoordigd. De meest voorkomende zijn ook de meest verwachte: Duitsers en Nederlanders uiteraard, maar ook Vlamingen, Spanjaarden en Italianen. In brede zin zullen de grootste taartpunten van de excelgrafiek ongetwijfeld die van de West-Europeanen zijn. Het Aziatische koppel aan de tafel voor mij, is daarentegen vast onder te brengen in de rubriek ‘overige’, met name de landen waar hooguit een paar koppels vandaan komen.

Ze praten en lachen als een stel dat het goed heeft, ze kennen elkaar al vijfendertig jaar en weten precies hoe ze op een prettige manier met elkaar moeten omgaan. Ze spreken een onbegrijpelijke taal dat volgens mij Chinees is. Maar ik ben geen cultureel antropoloog en in deze wereld van globalisering is het vaak moeilijk om de vinger te leggen op de nationaliteit van mensen. Voor hetzelfde geld zijn ze afkomstig van Cambodja of Vietnam, misschien zelfs van Hong-Kong. In elk geval hanteert de Chinese vrouw (laat het ons daar maar op houden) mes en vork alsof het chopsticks zijn. Onhandig klemt ze die voor haar rare dingen tussen ring-en middelvinger.

Ik stel me voor dat ze, voor ze aan hun reis begonnen, een cursus hebben gevolgd om te leren hoe ze zich moeten gedragen tijdens een reis in het Westen. Hoe hun eerste onhandige pogingen om met een vork iets op te prikken hilarisch moeten zijn geweest. De leerlingreizigers hadden verwonderd opgekeken toen hen werd uitgelegd dat vlees en vis in het Westen niet in de keuken worden gesneden voor het in de wokpan of de kokende bouillon wordt gemikt. ‘In het westen’, zo had de docent georeerd, ‘moet je veel zelf doen. De kok is lui en serveert een complete biefstuk in je bord, dat je dan zelf in hapklare brokjes moet snijden. Daarom ligt er op een gedekte tafel een kleine gereedschapsset. We beginnen met de vork’. Ze begonnen met spruitjes en wie dat onder de knie had, kreeg een bordje met vier erwtjes voorgeschoteld. Lachen, gieren, brullen!

Het snijden gaat de vrouw echter niet goed af. Ze wisselt mes en vork een paar keer van handen en vraagt haar partner hoe het precies moet. Die herinnert het zich ook niet meer helemaal. Met loense blikken gluren ze naar de buren en proberen de eetgewoontes te imiteren. Na een paar keer proberen slaagt ze erin om een gestoofde peer met mes en vork te halveren. Trots prikt ze een helft op haar vork. Ze brengt dat naar haar mond en scheurt er met haar tanden een stuk van af, zonder de vork in haar mond te steken. Ze knabbelt een paar keer met gesloten mond, zoals ze heeft geleerd. Maar de eetcultuur van het moederland neemt al snel de overhand, waarna ik zicht krijg op het maalproces waar onze tanden voor dienen. Het bijhorende smekken is onvermijdelijk. Aan de reacties aan naburige tafels te zien schat ik dat het hoorbaar is in een omtrek van pakweg tien meter. Het peertje is blijkbaar erg lekker en ook de tweede helft verdwijnt in de maalkamer. De cursus is helemààl ver weg als ze haar partner, nog voor alles naar beneden is gegleden, informeert over haar smaakervaring.

Hoe heerlijk zijn cultuurverschillen.