20260813 van Krasna Lipa naar Chribska

In het parcours van vandaag zat een extra lus. Volgens het uitgestippelde traject op de mapy app moesten we die wandelen in tegenwijzerzin. Maar we zagen heel wat mensen die het extra rondje in wijzerzin begonnen, met het beklimmen van een steile trap. Daarom vond Lieve het beter om te doen zoals iedereen, zodat we niet constant met tegenliggers zouden worden geconfronteerd. Al snel leerde ik dat Mapy het daar niet mee eenswas, want alras verdween de lus van mijn scherm, wat mij nogal verwarde. Lieve was echter niet van haar stuk te brengen. Zij volgde intuïtief een richting, waarbij zij zo nu en dan een afslag nam bij iets wat een pad leek, maar het toch niet bleek te zijn. Dat ontdekten we helaas pas nadat we onder en over boomstronken en door kreupelhout waren geklauterd, we al snel geen richting meer uit konden en op onze stappen terugkeren de enige optie was. Mijn stelling van gisteren dat verloren lopen quasi onmogelijk is moet ik dus nuanceren. Als je niet precies doet wat Mapy wil, dan kan het dus wél.

Niettemin was die extra lus een absolute voltreffer. We stegen en daalden langs trappen, liepen door uitgehouwen kamers en beklommen ladders en nog meer trappen. We wandelden langs steile afgronden. We wurmden ons door nauwe spleten en onder laaghangende rotsen. Kortom, we verkenden het rotskasteel van Kyov en het was de extra lus meer dan waard. Voor de geïnteresseerden wil ik even meegeven dat het rotskasteel van Kyov een verdedigingsbolwerk was dat in de middeleeuwen in de bestaande rotsen werd uitgehouwen.

__ __ __ __ __

Stel, je gaat op pensioen en je collega’s geven je een koffiebeker met een leuk opschrift. Zoiets als ‘Geniet van de langste koffiepauze’, je kent het wel. De kinderen komen creatief uit de hoek en je krijgt nóg een beker (Wat fijn voor ons dat je op pensioen bent). Een paar maanden later krijg je voor je verjaardag opnieuw een paar van die bekers-met-leuk-opschrift. Wat doe je er in godsnaam mee? Daar weten de Tjechen wel raad mee. Alle foute cadeaus voor nieuwjaar, vaderdag, verjaardag of pensioenfeest gaan rechtsreeks uit de verpakking naar het tuinhek. Dat schijnt historisch gegroeid te zijn uit het gebruik om een omgekeerde pot buiten te zetten als de scharensliep of de ketellapper langs kwamen; dan wisten zij dat daar werk te doen was. En verder blijkt het ook een verderzetting van de gewoonte om ongeglazuurde bekers, waar soms geurtjes in bleven hangen van thee of koffie, te drogen en te ventileren door ze omgekeerd op paaltjes te plaatsen. Het resultaat? In alle dorpen liepen we langs hekjes en hekken met omgekeerde bekers. Bijzonder!

De dag had nog een laatste verrassing in petto. In Chribska liepen wij door de oude dorpsstraat, met huizen uit de achttiende en negentiende eeuw. Het ene al wat beter onderhouden dan het andere, maar al met al een straat als een openluchtmuseum. In het pension waar wij verwacht werden, deed de man van het onthaal teken dat wij hem moesten volgen. Hij sprak geen Engels en in de lessen Duits was hij niet verder geraakt dan bladzijde twee. Maar gebarentaal is universeel en als twee schoothondjes liepen wij hem achterna. Op tweehonderd meter van het pension wees hij ons zo’n Bokrijkwoning aan. Daar stond een vriendelijke mevrouw ons op te wachten. Ook zij was de gebarentaal goed machtig. We begrepen dat de hele woning voor de komende twee nachten voor ons was klaargemaakt. Om in de sfeer te blijven klappen we nu al den ganschen avond oud vlaamsch. Over eenige ogenblikken wisschelen wij onze dagklederen om voor onzen tabbaard. Onze haren zijn gewasschen en we zijn proper afgeschrobd. Slaapwel

 Bijna eindeloze rijen met omgekeerde koffiebekers

  Het rotskasteel van Kyov, een hele ervaring. 

Nog een staaltje Kyov: krijg daar maar eens 185 cm Eddy met rugzak onderdoor

 Lieve haalde haar hartje op met deze onverwachte avonturentocht

 De nauwste spleet. Veel breder dan ik mogen ze niet zijn om hier door te komen.