20260710 Cruise dag 5. Een gemiste uitstap

In een afgelegen hoekje van de grote parking van de Cruise Terminal in Reykjavik, waar taxis en touringcars elkaar verdringen om hun deel van de toeristen op te eisen, zie ik een kleine witte keet. Op het dak staat een korte vlaggenmast waaraan een een gerafelde vlag zich afvraagt in welke richting zij moet waaien. Zo nu en dan, eerder uit gewoonte dan door de wind, onthult zij het kenmerkende silhouet van een wuivende walvissenstaart. Vlakbij dobbert een bootje met wat banken op het dek. Roestsporen op de flank verraden een lange staat van dienst. Er gaat een aantrekkelijke charme van uit. Het lijkt op de speelgoedboot die nauwelijks de stormen doorstond die ik als kleine jongen in bad veroorzaakte.

Daar moet ik zijn, straks, na de stadsrondleiding, denk ik hoopvol. Na twee uur rondleiden neem ik aan de Oude Haven afscheid van de twee aardige mensen die zich hadden aangemeld. Haastig keer ik terug naar de Cruise Terminal, waar ik de de barak opzoek met het vaste voornemen op walvistocht te gaan. De deur klemt een beetje. Het vraagt een knietje om ze open te stoten. Achter het loket zitten twee jongens, waarschijnlijk studenten die wat bijverdienen. In de hoek van de wachtplaats hangt een oudere man. Lusteloos en ongeïnteresseerd staart hij naar het schermpje in zijn grote handen.

Bijna tegelijk verwelkomen de jobstudenten mij, waarna ze mij om beurt terleurstellen: de walvisvaart vertrekt niet van hier, maar van de Oude Haven in de stad. Ik heb helaas geen tijd meer om terug te keren.

‘Maar je kan ook het pontje nemen naar Videy, het eilandje dat hiervoor ligt’, probeert een van de jongens, ‘dat is een fijne uitstap’.

‘Wat kan ik daar doen?’ vraag ik.

‘Heel veel’ krijg ik als antwoord. Daarop kijken ze elkaar even hulpeloos aan.

‘Je kan er wandelen’, klinkt het. Na een korte poos en als antwoord op mijn vragende blik voegen ze er synchroon aan toe : ‘Oh, en er is ook een café’.

Wandelen en een café. Als dat geen goede argumenten zijn voor een uitstap! 

 het bootje dat mij zo'n hoge verwachtingen gaf