20260711 Cruise dag 6. Volcano express

De Harp is een concertgebouw in Reykjavik dat in 2011 werd geopend. Fonkelnieuw, dus. En dat mag je letterlijk nemen. Het gebouw bestaat uit glazen quasibricks die het licht vangen en weerspiegelen als was het een gigantische briljant. De naam verwijst naar de eerste zomermaand van de oude Noordse kalender en legt daarmee een subliem laagje boven de betekenis van het bekende instrument dat in alle talen bijna zelfde is. Het is een symbolische verwijzing naar een periode van bloei na een lange winter, die ongelooflijk goed gekozen is. De bouw werd in 2007 stilgelegd tijdens de zware economische crisis die het bankroet van IJsland inluidde en werd pas jaren later hernomen. Kan het symbolischer?

In de kelders van het gebouw huist de Volcano Express. De wervende affiches overtuigden mij om op onderzoek te gaan. Er was sprake van een didactische ervaring die tot een dieper inzicht zou leiden van het ontstaan van IJsland en de hele vulkanische rimram die eromheen hangt. Ik betaalde zo’n 25 euro om binnen te mogen. Het begon met informatieve zuilen waarop films werden geprojecteerd. Een dramatische grafstem legde tegen een achtergrond van aanzwellende muziek uit dat IJsland één grote vulkaan is. Toen werden de bezoekers gesommeerd om netjes in een rij te staan om op hoogst gedisciplineerde wijze de grote filmzaal binnen te gaan. We moesten de zeteltjes neerklappen en een veiligheidsgordel om doen. Een aardige jongedame legde een en ander uit, waarna wij onlosmakelijk werden vastgeklikt. Het werd donker. De stoeltjes stegen, zodat onze voeten los van de grond kwamen. Daarna werd een film geprojecteerd die met een drone was opgenomen. Onze stoeltjes volgden op huiveringwekkende wijze de beelden. Loodrecht naar beneden. Over een afgrond. Angstaanjagend vooroverhellend en met een schok tot stilstand komend. Vervolgens ging het over de aardbevingen die aan een uitbarsting vooraf gaan. De stoeltjes werden geschud. Ik voelde me een blokje ijs in een een cocktailshaker. We vlogen over vloeibaar magma en door giftige rookwolken terwijl er warme lucht over onze hoofden werd geblazen. Zwavel en solfer, we waren in de hel! We vielen net niet in een krater en ontweken ternauwernood een uitbarsting van gloeiend gesteente.

Wat een attractie! Toen de lichten aanfloepten maakte ik met enige moeite mijn vingers los die zich rond de leuning van mijn stoeltjes hadden geklauwd en nauwelijks in beweging waren te krijgen.