20260712 Cruise dag 7. De Katholieke Krijgers

Is er een mooier beroep dan gids? Ik dacht het niet. Want wat is er leuker dan verhaaltjes te mogen vertellen. Dat hier, in IJsland, te mogen doen, waar over elke put en elke bult wel een verhaal te vinden is en waar de opmerkelijke figuren elkaar verdringen om besproken te mogen worden, dat maakt het de moeite waard.

Zo is er het mooie verhaal van de manier waarop de stoere Vikingen de omslag hebben gemaakt van hun eigen Noorse religie naar het Christendom. Dat was in het jaar 1000. De kersverse IJslanders hadden in de eeuw daarvoor hun nieuwe land kaalgekapt omdat ze de bomen nodig hadden voor hun boten, hun huizen en hun verwarming. Dat was nogal kortzichtig, maar het woord duurzaam moest nog worden uitgevonden. Dan mochten ze het wel lekker warm hebben in hun mooie boerderijen en konden ze uitpakken met stevige schepen, tegelijk waren zij zonder het te beseffen helemaal afhankelijk geworden van hun land van herkomst. Daar verkneukelde Koning Olaf zich over zoveel domheid. Onder het motto ‘geen doop, geen hout’ kon hij als fanatieke Christen op die manier het katholieke geloof opleggen aan die onnozele Vikingen. De wijze Thorgeir verzachtte echter de pil door zijn wijze interpretatie van de nieuwe wet. Bij gebrek aan een omgekeerd bierkratje ging hij op een steen staan en verklaarde op bijna Vlaamse wijze dat er een verschil was tussen het openbare leven en wat er achter de gesloten deuren plaats vond. Weesgegroetjes en Onzevaders werden verplicht gemurmel in openbare diensten, maar niemand kon verhinderen dat men in de privé vertrekken de oude Noorse goden bleef vereren. Zelfs Koning Olaf kon niemand het genot van een lekkere heidense paardenworst ontzeggen, zolang het maar achter het gordijntje gebeurde. Minstens even belangrijk was Thorgeirs oordeel dat men zich verder ook ongestraft van overtollige kinderen mocht blijven ontdoen. Ook daarover had Koning Olaf volgens Thorgeir niets te zeggen.

Zijn toespraak duurde een halve dag en Thorgeir verzekerde zich van een eeuwigdurende vermelding in de IJslandse geschiedenisboeken.

Vijfhonderd jaar later moest het Christendom in IJsland plaats maken voor het Protestantisme. Maar dat is weer een heel ander verhaal.